بررسی ذرات یک شهاب‌سنگ بسیار قدیمی نشان می‌دهد در نخستین ۲۰۰ هزار سال شکل‌گیری منظومه شمسی، میدان مغناطیسی قدرتمندی وجود داشته است؛ کشفی که نقش مغناطیس را در کنار گرانش در شکل‌گیری خورشید و سیارات آشکار می‌کند.
به گزارش سیناپرس، پژوهشگران مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) با بررسی دانه‌های معدنی یک شهاب‌سنگ باستانی، شواهدی از وجود میدان مغناطیسی قدرتمندی در نخستین روزهای شکل‌گیری منظومه شمسی پیدا کرده‌اند. این یافته نشان می‌دهد گرانش احتمالا تنها نیروی مؤثر در تبدیل ابر عظیم گاز و غبار به خورشید و دیسک اولیه سیارات نبوده است.
دانشمندان نمونه‌هایی از شهاب‌سنگ DOM 08006 را بررسی کردند؛ جرمی که سال ۲۰۰۸ در قطب جنوب کشف شد و به دلیل ترکیب بسیار دست‌نخورده‌اش مورد توجه قرار گرفته است.
درون این شهاب‌سنگ، دانه‌هایی موسوم به درون‌گیرهای غنی از کلسیم و آلومینیوم (CAI) وجود دارد که از قدیمی‌ترین مواد شناخته‌شده در منظومه شمسی محسوب می‌شوند و حدود ۴.۶ میلیارد سال قدمت دارند.
بررسی مواد معدنی مغناطیسی موجود در این دانه‌ها نشان داد میدان مغناطیسی منظومه شمسی در نخستین ۲۰۰ هزار سال پس از آغاز شکل‌گیری آن حدود ۱۵۰ تا ۶۰۰ میکروتسلا بوده است؛ یعنی سه تا ۱۲ برابر قوی‌تر از میدان مغناطیسی کنونی زمین.
به نقل از ایمنا، حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش، منظومه شمسی از ابری عظیم از گاز و غبار شکل گرفت. این ابر تحت تأثیر گرانش فروپاشید و به‌تدریج به دیسکی تبدیل شد که خورشید در مرکز آن شکل گرفت.
پژوهشگران معتقدند حرکت مواد باردار در این محیط می‌توانسته میدان مغناطیسی ایجاد کند. این میدان احتمالا به جابه‌جایی گاز و مواد به سمت خورشید جوان کمک کرده است. این یافته نقش گرانش را رد نمی‌کند، بلکه نشان می‌دهد مغناطیس نیز احتمالاً یکی از عوامل مهم در شکل‌گیری خورشید و محیط اولیه تشکیل سیارات بوده است.
